YALNIZLIK MI VAR UFUKTA HODRİ MEYDAN

Bana göre sanki hayatı hayat yapan, o takıldığım ayrıntılarmış lakin, bazen gerçekleri bulmak için kaybolmak lazımmış ve zaman kaybetmek dediğimiz şey de olgunlaşmakmış.

Yaşamı sarıp sarmalayabiliyorum artık, iyi ve kötü her şeyi kabulleniyorum. Herkes gerektiği kadar kaldı hayatımda diyebilecek kadar duruldum.

Kendimle kavgalarım yok artık, niye, neden diye sorgulamıyorum, kırgınlıklar biriktirmiyorum yatağımın altında, aksine teşekkür ederek uyuyorum geceleri, sana, ona, öbürlerine ve gelecektekilere.

Artık önümdeki hamuru iki elimle kavrayıp, yoğurabileceğim miktarda tutmam gerektiğini anladım. Daha da fazla muhatap olmadım. Mutfaktaki yamaklara sonsuz izin verdim, zira benimle bir an daha kalırlarsa sırf kurabiyeleri tepsiye dizdiler diye kendilerini, usta zannetmeye başlayacaklardı.

Konu şu ki; Oyunu sahneden kaldırıyorum seyircide sıkıldı bende, hayatım herkese açık, yeter ki gelen nerede duracağını bilsin, yalnızlık mı var ufukta hodri meydan!