Doğduğum; çocukluğumun unutulmaz anılarını yaşadığım,büyüdüğüm,gençliğimin acı, tatlı hatıralarını sokaklarına ,sevdiklerimi toprağına sakladığım,içinde yaşadığımda bile özlem duyduğum şehir ANKARA...
Kar sessiz yağardı benim şehrimde, yeşili alabildiğine yeşil,kırı alabildiğine kır koca bozkır...Yıldızları korkusuzdu kaçmazdı uzaklara,ay ışığı ışıl ışıl yapardı caddelerini, sokaklarında ağır adımlarla yürürken o meşhur Ankara rüzgarı saçlarınızı savurur.Simitçiler sıcacık simitlerini satarlar kediler sabah mahmurluğuyla simitçilerin etrafında dolanırlar bu güzelliğin içinde kendinizi roman kahramanı zannedersiniz..
Hüzünlüdür insanları, sonbaharı ve kışı. Ankara'lı olmayan bilmez Ankara'nın mevsimlerinin bu kadar aşkla yaşandığını,mağrur ve hüzünlü şehrin neden bu kadar sevildiğini...
Henüz aramızda yaprak dökümlerinin başlamadığı,hayatlarımızın zor olduğu ama o küçük dünyalarımızda mutlu olduğumuz yılların yaşandığı,bütün sokakları ve bahçeleri leylak ve akasya kokan gri şehir seviyorum seni tüm Ankara'lılar gibi...