Kim hangi rolü oynuyor belli değil kendi hayatının baş rolündeyken, birden figüran rolünü oynamaya başlıyorsun. Hayatın rehin alınmış ruhun katledilmiş ve ipleri birilerinin eline geçmiş.
Sen sadece sana dayatılan rolü oynamaya başlamışsın. Ve ne kadar iyi oynarsan o kadar çok alkış alacağını zannediyorsun. Ve rol bir süre sonra sen olup çıkıyor. Sonrası iyi bir filmin baş rol oyuncusu olduğunu zannederken, çok alkış alırken, toplumda reyting rekorları kırarken, oynadığın rolün kendin olmadığını fark ediyorsun.
Çelişkiler yumağı çözülmeye başladıkça, iç yolculuğunuza çıkıyorsunuz.
Ve yolculuk sırasında durduğunuz her istasyonda eski sizin parçalarını buluyorsunuz. Buldukça kendinizi tanımaya başlıyorsunuz artık reyting rekorları kırmak çok alkışlanmak istemiyorsunuz.
Hayatı sıfırlayıp kendinizle mutlu olmaya başlıyorsunuz. Kendi içsel yolculuğuna çıkabilme başarısını göstermiş birkaç kişiden biri oluyorsunuz. Ve toplumsal başarının her zaman kişisel başarı olmadığını öğreniyorsunuz.
Mutluluğun sizinle başlayıp sizinle bittiğini anlayıp, emanet hayatlarda, mutlu olunamayacağını, yani hayatın en büyük öğretisini öğrenmiş oluyorsunuz..