Bazen görürüz çevremizde el ele, muz omuza, aksak ve bitkin adımlarla yürüyen yaşlı çiftleri. Güçsüz vücutları, çökük omuzları, yavaş adımlarıyla ağır çekim gibi önümüzden geçer giderler, çoğu zaman farkında olmayız ama onlar birbirlerinin farkındadırlar.
Elleri sımsıkı kenetlenmiş, birbirlerini kaybetmekten korkarlar, öyle dayanışmaları vardır ki gözlerinizi alamazsınız..
Gençken aşık olmak sevdalanmak, bağlanmak çok kolaydır; oysa önemli olan yaşlılık yıllarında sevgiyi, dostluğu, en önemlisi de yol arkadaşlığını sürdürmek değil midir??
Birlikte düşünmek, karar almak, gerektiğinde başını omzuna dayayıp huzur bulmaktır.Yıllara kök salmış sevgiler kolay kolay tükenmiyor. Saçlar ağarıp yüzler buruşsa da sağlam temeller sarsılmıyor.
Oysa bazılarımız nasıl da tüketiyor aşkı, sevdayı ,sevgiyi en önemlisi de bu yaşlarda olması gereken yol arkadaşlığını..
Demem o ki çabuk tüketilen, uzun sürmeyen farklı sevgiler, içinde dostluk, arkadaşlık barındırmayan günlük ilişkiler tıpkı dalsız, budaksız, köksüz ağaçlar gibi... Köksüz sevgilerdir....